Le Figaro-ն՝ Հայաստանի՝ ԵՄ-ին անդամակցության մասին

Le Figaro ֆրանսիական թերթը 2026 թվականի օգոստոսի 27-ին հրապարակել է հոդված՝ Հայաստանի Եվրամիությանն անդամակցության մասին։

Ֆրանսիական Le Figaro պարբերականը առաջատար դիրք է զբաղեցնում Ֆրանսիայի մեդիա դաշտում և վայելում է բարձր հեղինակություն։ Այն մշտապես ընդգրկվում է երկրի երեք ամենաընթերցվող և ազդեցիկ համազգային թերթերի շարքում՝ Le Monde-ի և Libérationի հետ մեկտեղ։ Մեդիա կայքերի հեղինակության միջազգային՝ SCImago Media Rankings վարկանիշում թերթն ունի Authority Score-ի բարձր ցուցանիշ՝ 100-ից 88 միավոր։

Հակիրճ ներկայացնենք հոդվածում արծարծված հիմնական դրույթները։

Ինչպես նշվում է հոդվածում,Հայաստանը երկար ժամանակ ձգտել է լավ հարաբերություններ պահպանել ինչպես Մոսկվայի, այնպես էլ եվրոպական գործընկերների հետ։ Ռուսաստանից՝ իր պատմական դաշնակցից,հեռանալուց հետո Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է,որ Երևանը կարող է Եվրամիությանն անդամակցելու պաշտոնական հայտ ներկայացնել։ Բրյուսելը հայտարարել է, որ պատրաստ է այդ հայտը դիտարկել «հետաքրքրությամբ»։

Սակայն, չնայած այդ «հետաքրքրությանը», Բրյուսելը մտադիր չէ Հայաստանին ընդունել ԵՄ, գրում է Le Figaro-ն։ Էներգետիկայի և առևտրի ոլորտներում երկիրը խիստ կախված է Ռուսաստանից, իսկ Եվրամիությանն անդամակցությունը մնում է ընդամենը սին հույս։

Եվրամիությունը մտադիր չէ Հայաստանին իր կազմի մեջ ընդունել ո՛չ միջնաժամկետ, ո՛չ էլ երկարաժամկետ հեռանկարում։ Դա պատրանք է։ Այդուհանդերձ, ինչպես նշվում է հոդվածում, ԵՄն շահագրգռված է Հայաստանն օգտագործելու Ռուսաստանի հետ նոր հակադրության մեջ։ Հայաստանի իրավիճակը որոշ առումներով հիշեցնում է Մոլդովայի իրավիճակը։ Սառը պատերազմը սրվում է։ Հայաստանի քաղաքական իրավիճակը հաճախ չափազանց պարզունակ կերպով է գնահատվում. իբր մի կողմում արևմտամետ ժողովրդավարամետ կառավարությունն է, իսկ մյուս կողմում՝ ռուսամետ ընդդիմությունը, որը մոտ է ավտոկրատական վարչակարգերին։ Անշուշտ, ընդդիմությունը սերտ կապեր է պահպանում Ռուսաստանի հետ և վրացական մոդելը դիտարկում է որպես հնարավոր տարբերակներից մեկը։ Սակայն այն հանդես չի գալիս Եվրոպայի հետ լիակատար խզման օգտին։

Ինչ վերաբերում է կառավարությանը, ապա այն ամենևին էլ համոզված ժողովրդավարներից կազմված չէ։ Նիկոլ Փաշինյանը վարում է երկակի քաղաքականություն. մի կողմից՝ ակնհայտ շրջադարձ դեպի Արևմուտք, մյուս կողմից՝ նահանջ իրավական պետության սկզբունքներից, ինչը լուրջ մտահոգության տեղիք է տալիս։ Ընդդիմադիրների կամայական ձերբակալությունները հաճախակի են դառնում, իսկ դատարանների անկախության նկատմամբ վստահությունը նվազում է։

Կառավարությունն իր քաղաքականությունը հիմնավորում է նրանով, որ ցանկանում է ապահովել խաղաղություն Ադրբեջանի հետ և բնականոն հարաբերություններ հաստատել նրա դաշնակից Թուրքիայի հետ։ Մինչդեռ Ադրբեջանը բնավ չի ձգտում «հաղթողների խաղաղության», այլ ցանկանում է զրկել Հայաստանին կենսունակությունից։ Սա «սալյամիի կտրտման» ռազմավարություն է. Ադրբեջանը քայլ առ քայլ աստիճանաբար թուլացնում և մասնատում է Հայաստանը՝ նրանից պոկելով տարածքի փոքր հատվածներ և սահմանափակելով նրա ազդեցությունը։ Եվ այստեղ մենք կրկին վերադառնում ենք Հայաստանի աշխարհագրական մեկուսացման խնդրին, որը երկիրը խոցելի է դարձնում նման մարտավարության նկատմամբ։ Այսպես է եզրափակվում հոդվածը։

Ֆրանսիայի և Հայաստանի միջև բազմակողմ հարաբերությունները ձևավորվել են բազմաթիվ դարերի ընթացքում։ Հայաստանում Ֆրանսիան և ֆրանսիացի ժողովուրդը միշտ ընկալվել են որպես եվրոպական երկրների շարքում հայերի նկատմամբ առավել բարեհաճ և բարեկամաբար տրամադրվածներից մեկը։ Այդ պատճառով հեղինակավոր ֆրանսիական պարբերականներում արտահայտվող տեսակետները մեզ համար մեծ հետաքրքրություն են ներկայացնում։

Քաղաքագետների հայկական ասոցիացիա